Miniaturowe drzewa
Sztuka miniaturyzacji drzew i krzewów przywędrowała do Japonii z Chin. Ale to Japończycy uczynili z niej swoją narodową dumę. W Bonsai można wyróżnić przynajmniej trzynaście podstawowych szkół, z których każda wykształciła swój własny styl.
Sztuka pokoleń
Bonsai uczy cierpliwości. Uzyskanie pożądanego efektu zajmuje długie lata, czasami dekady, a czasami dopiero w drugim pokoleniu założony efekt zostaje dostrzeżony. Jest to sztuka skupiona na procesie, wiecznie żywa i nieskończona. Odpowiednie formowanie drzewka nigdy się nie kończy. Dęby, sosny, jałowce, topole to jedne z najpopularniejszych drzew używanych w Bonsai. Długowieczność danego gatunku ma, co oczywiste, niebagatelne znaczenie.
Wystarczy przyjrzeć się nazwom poszczególnych stylów, by uświadomić sobie różnorodność tej sztuki. Styl literacki, ukształtowany przez wiatr, tratwy, pochylony, pełzający, leśny, pancerz żółwia. W każdym z nich ukryte jest swoiste piękno, widać dyscyplinę, spokój, dążenie do perfekcji i poezję. Drzewka Bonsai można kontemplować długimi godzinami i nigdy nie mieć dość. Bonsai pozwala – przez swoją długowieczność – z innej perspektywy spojrzeć na czas, życie, sens bycia. Skłania do głębokiej refleksji.