Tradycyjnie Ju-Jitsu bywało nazywane sztuką ustępliwości, łagodności, miękkości. Właśnie temu systemowi przypisuje się zapoczątkowanie wielowiekowej tradycji japońskich sztuk walki. Ju-Jitsu było i jest podstawą wielu sztuk walki – tradycyjnych i współczesnych. Sambo rosyjski system walki wiele zawdzięcza Judo, a to z kolei bardzo wiele zawdzięcza właśnie Ju-Jitsu. Istnieje teoria mówiąca, że sztuki walki powstałe na bazie Ju-Jitsu rozwinęły jego trzy najważniejsze drogi. Karate rozwijało kopnięcia i techniki ręczne, Judo rzuty i dźwignie, natomiast Aikido wypracowało techniki wykorzystujące energię przeciwnika przeciw niemu samemu.
Niezwykle skuteczne techniki pozwalały na pokonanie nawet kilku uzbrojonych przeciwników jednemu adeptowi Ju-Jitsu. Celem nadrzędnym było zminimalizowanie czasu, energii, wysiłku potrzebnego do całkowitego pokonania przeciwnika. W tym celu kolejni mistrzowie wypracowali bardzo szeroki repertuar technik. Chwyty, dźwignie, uderzenia, kopnięcia, duszenia, trzymania oraz ataki na newralgiczne punkty ciała stały się znakiem rozpoznawczym Ju-Jitsu. Skuteczność ma także swoją podstawę nie tylko w szerokim wachlarzu technik, ale i w stojącej za nimi ogólnej zasadzie. Ju yoku go sei-suru – elastyczną ustępliwością pokonać twardą siłę.
Ju-Jitsu uważa się za sztukę walki będącą istnym rogiem obfitości technik, które dają możliwość tworzenia niezliczonej ilości kombinacji. Co ważne wszystkie one służą tylko i wyłącznie do skutecznej obrony. Wykorzystane w ataku sprzeniewierzają się podstawowej zasadzie Ju-Jitsu unikania konfliktu i stosowania technik tylko w ostateczności i tylko do samoobrony.
Mini Słowniczek:
- Combat
- walka nauczana w formie bojowej
- Eskrima
- filipińska sztuka walki jednym lub dwoma lekkimi kijami, również bez użycia broni
- Geri (Keri)
- kopnięcie
- Giri (Kiri)
- cięcie, krojenie
- Jitsu (Jutsu, Jiutsu)
- sztuka, artyzm
- Ju
- łagodny, mięki
- Tsuki (Zuki)
- pchnięcie
- Tatami
- mata do ćwiczeń
