O-sensei – Wielki Mistrz – Morihei Ueshiba w pierwszej połowie XX wieku opracował system, który jest drogą prowadzącą od pracy nad ciałem, technikami obrony do rozwoju duchowego. Traktowanie Aikido jako kolejnej sztuki walki byłoby dużym błędem i uproszczeniem. Splata się w nim wymiar duchowy, etyczny i fizyczny. Już sama nazwa na to wskazuje. Aikido powstało z połączenia japońskich słów Ai, Ki i Do. Oznaczają harmonię ciała, umysłu i ducha czyniącą z człowieka istotę lepszą, wrażliwszą i pełną spokoju.
Morihei Ueshiba widział swój system jako nieustanną pracę nad sobą. Odrzucał współzawodnictwo, negował chęć zaszkodzenia atakującemu nas napastnikowi. Mistrz czerpiąc głównie z Ju-Jitsu oraz szermierki stworzył sztukę walki, która nie unika konfrontacji, ale liczy się z konsekwencjami wykonanych technik. Jej celem jest tylko i wyłącznie obezwładnienie napastnika. Głęboko humanistyczny przekaz spotkał się z dużym rezonansem na świecie i przyczynił się do spopularyzowania Aikido.
Równie atrakcyjna jest strona wizualna Aikido. Techniki niejednokrotnie przypominają taniec. Ćwiczący, ubrani w Hakama – szerokie spódnico-spodnie – wykonują rzuty, dźwignie, pady, uniki. Ich ruchy są płynne i miejscami majestatyczne. Walka wręcz uzupełniona bywa walką z użyciem kija, bądź drewnianej repliki japońskiego miecza bokken oraz noża tanto.
Charakterystyczne dla Aikido jest zastosowanie ruchów po kole, które pozwala zneutralizować energię napastnika i użyć jego siły przeciw niemu samemu. Obrona i jej efektywność nie jest więc całkowicie zależna od warunków fizycznych, siły, wieku czy płci.
Ścisłe powiązanie ciała, umysłu i ducha w Aikido pozwala pracować nad autentyczną pewnością siebie, która wyraża się w ciele i zachowaniu. Sala do ćwiczeń - Dojo - staje się miejscem, w którym doskonaląc techniki doskonalimy także nasz charakter. Aikidoka uczy się panować nad sobą, pozbywa się stresu, napięcia, lęku. Jego ruchy stają się miękkie, łagodne a umysł wyciszony. Trening pozwala lepiej funkcjonować w trudnych sytuacjach.
Na zajęciach w naszym Dojo szczególny nacisk kładziemy na dokładność, precyzyjność wykonywania każdej z technik. Uczymy rozumieć jej mechanizm na różnych poziomach – cielesnym, fizjologicznym i duchowym. Pracujemy nad właściwym oddechem, kontrolą napięć mięśniowych. Uczymy się płynnie przechodzić od napięcia do stanu głębokiego rozluźnienia. Na macie - Tatami ćwiczą osoby w różnym wieku, bowiem Aikido jest sztuką walki, którą z powodzeniem mogą uprawiać dzieci, młodzież, osoby dojrzałe i starsze.
Mini Słowniczek:
- Bokken
- jest to wykonany z jednego kawałka drewna miecz do ćwiczeń.
- Dojo
- jest to miejsce treningów, medytacji. Tradycyjnie w przestrzeni tej panują odpowiednie sposoby zachowania się (Etykieta Dojo).
- Hakama
- szerokie, plisowane spódnico-spodnie używane przez Aikidoków. Tradycyjnie mogą je nosić tylko mistrzowie, ewentualnie uczniowie o wysokim stopniu zaawansowania.
- Jo
- jest to treningowy kij drewniany. Według legendy jego kształt miał powstać w wyniku wielodniowej medytacji mistrza Gonnosuke Muso, który w XVI wieku go stworzył.
- Keikogi
- jest to bawełniane ubranie treningowe używane w większości japońskich sztuk walki. Składa się ze spodni i bluzy.
- Obi
- wiązany od przodu pas. Jego kolor oznacza stopień umiejętności. W większości sztuk walki czarny kolor oznacza mistrza.
- Tanto
- obronny sztylet przeznaczony zazwyczaj do pchnięć.
- Tatami
- jest to tradycyjna, ryżowa mata używana w Dojo - we współczesnych Dojo używa się mat treningowych wykonanych z tworzyw sztucznych.
- Zori
- plecione, słomiane sandały.
